Ես փորձում եմ գրել հաշվետվություն

Ամեն անգամ, երբ գործը հասնում է հաշվետվությանը, կանգնում եմ փաստի առաջ:

Չեմ սիրում հաշվետվություն գրել: Ոչ թե այն պատճառով, որ վախենում եմ ցածր գնահատական ստանալ (հաշվետվություն գնահատականով, ну надо же ), այլ այն պատճառով, որ գրելու բան չունեմ:

Իսկապես, ի՞նչ կարող եմ գրել ես, որ հետաքրքիր լինի և՛ ինձ, և՛, մանավանդ, ընթերցողին (անկախ նրանից մանկավարժական կենտրոնից է, թե ‹‹շառավիղից››):

Կարող եմ նկարագրել մասնագիտական դասերը: Մի քանի տերմին էլ (կամ եզրույթ, խոսենք հայերեն) կավելացնեմ, ու միանգամից կձևավորվի ստույգ մի կարծիք, որ ես շատ խելացի, բանիմաց ու… ձանձրալի անձնավորություն եմ: Ինքներդ մտածեք, ո՞ւմ է հետաքրքիր դիաֆրագման (չգիտեմ այս բառի հայերեն տարբերակը) և ֆոկուսը (սա էլ հայերեն բառ չի), մասնագետներից բացի, որոնք առանց իմ գրելու էլ արդեն վաղուց գիտեն այդ ամենը:

Կարող եմ նկարագրել հանրակրթական դասերի մեր ծրագիրը, բայց դա հետաքրքիր չի լինի նույնիսկ իմ հասակակիցներին:

Կարող եմ թվարկել իմ բոլոր բացակաների հարգելի ու անհարգելի պատճառները ու կանեմ, հենց որ իմանամ, որ մանկավարժական կենտրոնին օրորոցի պես քնացնող մի ստեղծագործություն է անհրաժեշտ:

Իսկ եթե փորձեմ պատմել իսկապես հետաքրքիր ու կարևոր իրադարձությունների՞ց: Բայց ախր դրանց մասին արդեն վաղո~ւց պատմել են ‹‹ավելի օպերատիվ աշխատող›› աշակերտները: Այս դեպքում կրկնությունը հաստատ գիտության մայրը չի:

Լավ, եկեք փորձենք պարզել, թե ի՞նչ է հաշվետվությունը, մասնավորապես ‹‹սովորողի հաշվետվությունը››: Իմ կարծիքով այն պիտի տարբերվի հաշվապահի հաշվետվությունից, չէ՞ որ մարդիկ թվեր չեն: Գոյություն չունի միջին ուսուցիչ, կամ միջին աշակերտ: Մեզանից յուրաքանչյուրը ՅՈՒՐահատուկ է, ունի իր ուրույն ձեռագիրը, ճաշակը, մտածելակերպը, տեսանկյունը (հետո՞ ինչ, որ հաճախ լռում ենք, կամ հայտնում ուրիշի կարծիքը` մոռանալով սեփականի մասին): Ուրեմն իր հաշվետվությունով աշակերտը պիտի կարողանա պատշաճ (կամ անպատշաճ, այս դեպքը նույնպես չի բացառվում) կերպով ներկայանալ իր ընթերցողին: Այսինքն, հիմա ես ոչ թե պիտի պատասխանեմ ‹‹Ի՞նչ եմ ես արել այս որոշակի ժամանակահատվածում›› հարցին, այլ պիտի փորձեմ պատասխանել ‹‹Ո՞վ եմ ես›› , կամ ‹‹Ինչպիսի՞ն եմ ես›› հարցին:

Դժվար հարց է, իսկ պատասխա~նը….

Ախր ես, ինչպես և համարյա բոլորը, ‹‹տարբեր եմ››: Մի դասին սուսիկ-փուսիկ, մյուսին` չափից շատ աղմկոտ: Մեկի համար` բարի ու համեստ, մյուսի` գոռոզ ու մեծամիտ: Մեկի համար` հետաքրքիր մի պերսոնաժ (կամ կերպար, եթե ցանկանաք), մյուսի` անհետաքրքիր մի անձնավորություն, зануда, ինչպես սիրում են ասել դեռահասները ռուսերեն թարգմանված ամերիկյան ֆիլմերում:

Եվ ինչպե՞ս բացատրել այս ամենը մի ‹‹ստեղծագործությունում››, որը դրվելու է մի շարքում հաշվապահական հաշվետվության հետ: Տեսնո՞ւմ եք, այսքան մտածելուց հետո ես նորից փաստի առաջ եմ կանգնած: Ի՞նչ գրել…

Գիտե՞ք, մաթեմատիկայից մենք անցել ենք լոգորիթմներ, ես անգիր գիտեմ Թումանյանի ‹‹Լուսավորչի կանթեղը››, չեմ սիրում Պուշկինի “Письмо Онегина к Татьяне”, դրա համար էլ չեմ կարողանում այն գեղեցիկ կարդալ, չեմ սիրում հաշվետվություն գրել, սիրում եմ շոկոլադ և այս ամենը մտածել եմ ավտոբուսում, որովհետև շատ եմ սիրում ավտոբուսով տուն գնալ…

…Այսպիսին եմ ես… բայց դա ոչ ոքի հետաքրքիր չի…

Արսենյան Սոնա

15 տարեկան

Գեղարվեստի ավագ դպրոց

112-րդ դասարան

(այ սա իսկապես կարևոր է)

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s