Մեդեայի վերջին ապաստանը

Բոլոր ազգերն էլ հեքիաթներ շատ են սիրում: Բայց Հին Հունաստանում պատմում էին առասպելներ: Առասպելներ հզոր աստվածների, դաժան արքաների և քաջ հերոսների մասին:

Ինչո՞վ է առասպելը տարբերվում հեքիաթից: Երջանիկ ավարտը այստեղ պարտադիր պայման չէ: Ու հաճախ կատարյալ թվացող հերոսը պատմության վերջում չի դիմանում և ցուցաբերում է իր սրիկայական հատկանիշները: Continue reading

Японский театр Но, но…

Изучение античной литературы снова доказало мне, что искусство начиналось с совершенства. Не удивительно, что “Антигону” или “Ифигению” сегодня ставят с тем же успехом, как и две тысячи лет назад.

Но, как говорится, “все познается в сравнении”. А с чем можно сравнить античный театр? Всем известно, что театрализованность в определенной мере просуща всем народам – и древним, и не очень древним. Но сравнивать греческий театр с каким-нибудь позднеэлленистическим, например, с армянским элленистическим театром, не имеет смысла, потому что все элленнистические театры находились под силным греко-римским влиянием.

Следующий период в истории театра связан с римским мимом, который можно назвать полной противоположностью классической греческой драммы, но этот период я еще не достаточно изучила, так что проскочим его.

Средневековье. Почему-то средневековье считается самой театрализованной эпохой в жизни человечества. Оно и ясно, в средневековье все превратилось в особый ритуал – начиная с церковных ритуалов, и заканчивая придворным этикетом. И вот наконец появляются самые разные виды театров в самых разных уголках мира. Так что теперь можно начать спор первейшего по времени и по красоте греческого античного театра и какого-нибудь средневекового театра, принципиально отличающегося от греческого.

Я выбираю японский театр Но. Continue reading

Հենրիկ Էդոյանը և ես

Առաջին անգամ էր, որ այսքան հուզվում էի: Նախօրոք հարդուկել էի վաղը հագնելիք զգեստը, ընտրել կոշիկները… Մամա ջան, առաջին անգամ զգացի, որ ինչ-որ բան այն չէ:

Եվ առաջին անգամն էր, որ ինքս չէի դիմավորում հյուրին, ինքս չէի սեղմում նրա ձեռքը: Continue reading

Ես գտել եմ ինձ Մենանդրեսի գործերում

IMG_4064[1] - копия

Մենանդրեսին թողել էի, որ վերջում կարդամ, այսպես ասած՝ на десерт, որովհետև մինչ այդ կարդացել էի Գեորգ Գոյանի «Հայոց թատրոնի երկուհազարամյակը» գրքում, որ Հայաստանում յուրօրինակ ակնածանքով են վերբերվել ողբերգակներից՝ Էվրիպիդեսին, կատակերգուներից՝ Մենանդրեսին:

Կրկնեմ նյութի վերնագիրը՝ ես գտել եմ ինձ Մենանդրեսի կատակերգություններից մեկում: Զարմանալի է, բայց փաստ է: Ու չնայած այն պերսոնաժը, ում հետ ես ինձ ասոցացնում եմ, համարվում է բացասական կերպար Continue reading

Բնազդ՝ լինել բարի

Երբ ինչ-որ բան նոր-նոր ես սկսում, ամենակարևորը չհիասթափվելն է:

Ինձ համար Հին Հունական ողբերգությունը սկսվեց Սոֆոկլեսից: Առաջինը ընտրեցի «Անտիգոնեն». երկու պատճառով՝ նախ խորհուրդ էին տվել, հետո՝ արդեն հասցրել էի տեսնել «Անտիգոնեն» բեմում: Պետք է ասել՝ չհիասթափվեցի: Պետք է ասել՝ հիացա… Continue reading